Φωτο από την περιοδεία και την ομιλία του Δ.Χατζησωκράτη στη Δράμα

Εκδήλωση ΔΗΜΑΡ για την κρίση και τις προοπτικές εξόδου από αυτήν

Αύριο είναι μια ευκαιρία για όσους ψάχνονται για την κρίση και τις διεξόδους της να έρθουν στο Επιμελητήριο Δράμας στις 8:30 μ.μ. και να ακούσουν τις αναλύσεις και τις προτάσεις της ΔΗΜΑΡ. Δεν θα χάσουν τίποτε ίσα ίσα που θα αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη αντίληψη για το τι προτείνει ο χώρος της αριστεράς πέραν του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ...

Χορός αυτοκαταστροφής Του Aλεξη Παπαχελα

Χορός αυτοκαταστροφής 

Του Aλεξη Παπαχελα

Θα προσπαθήσω να είμαι σαφής, ψύχραιμος και δίκαιος. Αυτό που έπραξε προχθές ο κ. Παπανδρέου ήταν επικίνδυνο και ανεύθυνο. Εβαλε τη χώρα με μια αδίστακτη κίνηση σε κίνδυνο άμεσης, ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, η οποία θα έφερε την προσωπική του σφραγίδα. Σε αντίθεση με τον Παπανδρέου του περασμένου Ιουνίου, ο οποίος προσεφέρθη να αποσυρθεί προς όφελος του εθνικού συμφέροντος, χθες το παρέβλεψε εξανεμίζοντας την όποια αξιοπιστία έχει μείνει σε αυτή την έρημη χώρα. Τον έθελξε, δυστυχώς, σε στιγμές πανικού, η αγκάλη του «οικείου ΠΑΣΟΚ» και ο ρόλος του θύματος -απολύτως υπαρκτών κατά τα άλλα- σκοτεινών συμφερόντων.

Από την άλλη, οφείλουμε να διαπιστώσουμε την απέραντη υποκρισία και σχιζοφρένεια των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων και μεγάλου μέρους των διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Εκείνοι που κόπτονται για την άμεση λαϊκή δημοκρατία εξοργίσθηκαν αίφνης με την προοπτική ενός δημοψηφίσματος. Οσοι κραύγαζαν κατά της επιτροπείας, της νέας κατοχής και αδιαφορούσαν για το τι λένε οι έξω, άρχισαν να μεταδίδουν την ανησυχία τους για το τι λένε οι Βρυξέλλες. Οσοι ήθελαν να διώξουν την τρόικα με οιοδήποτε κόστος, φοβήθηκαν μήπως πράγματι φύγει. Εκείνοι που μας διαβεβαίωναν ότι αποκλείεται να μας πετάξουν έξω από το ευρώ ή να μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε, άρχισαν να τρέμουν. Οσοι συνιστούσαν ανεπιφύλακτα τη διαγραφή του χρέους, αρχικώς την χαρακτήρισαν καταστροφική και χθες φοβήθηκαν μήπως και τη χάσουμε.

Μοιάζουμε με μια χώρα, η οποία με ηδονή και αυτοκαταστροφική μανία έχει ανέβει στο διεθνές πάλκο και απειλεί να αυτοκτονήσει. Χθες στο έργο πρωταγωνίστησε ένας πρωθυπουργός που πανικοβλήθηκε, πήρε το πιστόλι από τα χέρια των υπολοίπων και έκανε το Πεκίνο, την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, όλους, να αναρωτιούνται τι συμβαίνει με αυτήν τη χώρα και βεβαίως με τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος αποφάσισε να μπει πρώτος και να σύρει τον μακρόσυρτο χορό της εθνικής αυτοκαταστροφής. Καταφέραμε να κτίσουμε με κόπο το στερεότυπο μιας χώρας που είναι διαφορετική από όλες τις άλλες της Ευρώπης, η οποία αρέσκεται να έχει μόνο δικαιώματα και καμία υποχρέωση ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας και η οποία κακώς ανήκει σε αυτήν. Δώσαμε άλλοθι και τροφή σε όσους έντεχνα ζωγραφίζουν ένα σχεδόν ρατσιστικό στερεότυπο για εμάς τους Ελληνες.

Εν τω μεταξύ, ο απλός κόσμος κοντεύει να τρελαθεί. Δεν τα βγάζει πέρα, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του και αρχίζει να αναρωτιέται τι διαφορά έχει ο αργός βασανιστικός θάνατος μέσα στο ευρώ από τον απότομο θάνατο της δραχμής. Κανείς μας δεν έχει απαντήσεις και είμαστε όλοι υπεύθυνοι για τη μοίρα αυτού του τόπου, για μια πατρίδα που αλλιώς μας την παρέδωσαν οι γονείς μας και οι παππούδες μας και αλλιώς θα την αφήσουμε εμείς στα παιδιά μας.

Προσπαθώ, και δεν είναι εύκολο, να είμαι αισιόδοξος. Η μόνη μου ελπίδα είναι ότι η άφρων και ανεύθυνη πράξη του κ. Παπανδρέου θα μας κάνει ΟΛΟΥΣ να έλθουμε στα λογικά μας, να κάνουμε ένα βήμα πίσω από το χείλος της αβύσσου και να βρούμε μια λύση που θα ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα, αλλά θα βασίζεται στον ρεαλισμό και σε αλήθειες· ούτε σε ψευτιές ούτε σε χίμαιρες ανευθύνων. Δεν θα είναι εύκολο. Η χώρα συνθλίβεται ανάμεσα στην ανεπάρκεια και την ανευθυνότητα, τους κομματικούς και προσωπικούς εγωισμούς των ηγετών της. Αυτό που δεν θέλω να πιστέψω είναι ότι θα επαληθευθεί εκείνο το οποίο πολλοί σοφοί άνθρωποι ψιθυρίζουν εδώ και πολλά χρόνια, ότι δηλαδή πρέπει να περάσουμε μια μεγάλη εθνική καταστροφή για να συνέλθουμε. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε!

Εξευρωπαϊζοντας την Ευρώπη ή Υμνος στον Φεντεραλισμό

ΤΕΤΆΡΤΗ, 2 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011

Εξευρωπαϊζοντας την Ευρώπη ή Υμνος στον Φεντεραλισμό

Του Γιόσκα Φίσερ, ΤΟ ΒΗΜΑ - The Project Syndicate, 2.11.11

Η ευρωζώνη βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, επειδή μόνο εκεί, στο βασίλειο του δεύτερου πιο σημαντικού νομίσματος μετά το δολάριο, μπορεί η κρίση να χτυπήσει μία αδύναμη «δομή», και όχι ένα κράτος με πραγματική ισχύ. Είναι μια δομή που χαραμίζει την εμπιστοσύνη που έχουν πολίτες και αγορές στην ικανότητά της να επιλύει συγκρούσεις - την ώρα που σπρώχνει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος της καταστροφής. Με άλλα λόγια, η χρηματοπιστωτική κρίση αντανακλά τώρα μια πολιτική κρίση της ευρωζώνης - μια κρίση που θέτει εν αμφιβόλω την ίδια την ύπαρξη του ευρωπαϊκού σχεδίου στο σύνολό του. Αν αποτύχει η νομισματική ένωση της Ευρώπης, δεν θα απομείνει σχεδόν τίποτα από την κοινή αγορά, ή από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τις συνθήκες. Θα πρέπει να ξεγράψουμε έξι δεκαετίες επιτυχημένης ευρωπαϊκής ενοποίησης, με άγνωστες επιπτώσεις.

Αυτή η αποτυχία θα συνέπιπτε με την ανάδυση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, καθώς δύο αιώνες δυτικής υπεροχής φτάνουν στο τέλος τους. Η δύναμη και ο πλούτος μετακινούνται προς τις χώρες της Ανατολικής Ασίας και προς άλλες αναδυόμενες χώρες, ενώ η Αμερική θα απασχολείται με τα δικά της προβλήματα και θα στρέφεται από τον Ατλαντικό προς τον Ειρηνικό. Αν οι Ευρωπαίοι δεν φροντίσουν για τα συμφέροντά τους τώρα, κανείς δεν θα το κάνει για αυτούς. Αν η Ευρώπη δεν γίνει σήμερα ο κυρίαρχος της ίδιας της μοίρας της, θα γίνει το άθυρμα των νέων παγκόσμιων δυνάμεων.

Η αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης δεν είναι οι τρεις δεκαετίες του νεο-φιλελευθερισμού. Ούτε είναι η κρίση το αποτέλεσμα της κατάρρευσης μιας φούσκας σπέκουλας, της παράβασης των κριτηρίων του Μάαστριχτ, του υπερβολικού χρέους, ή των άπληστων τραπεζών. Οσο σημαντικοί και αν είναι όλοι αυτοί οι παράγοντες, το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι ό,τι συνέβη, αλλά αυτό που δεν συνέβη: η δημιουργία μιας κοινής ευρωπαϊκής κυβέρνησης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η πλειοψηφία των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποφάσισε να δημιουργήσει μια νομισματική ένωση με ένα κοινό νόμισμα και μία κεντρική τράπεζα, η ιδέα μιας κεντρικής κυβέρνησης δεν είχε στήριξη. Ως αποτέλεσμα, εκείνη η φάση της οικοδόμησης της νομισματικής ένωσης αναβλήθηκε, αφήνοντας πίσω της ένα εντυπωσιακό οικοδόμημα, που δεν είχε όμως τα ισχυρά θεμέλια για να εξασφαλίσει την σταθερότητα σε εποχές κρίσης.

Η νομισματική κυριαρχία έγινε κοινός σκοπός, αλλά η εξουσία που χρειαζόταν για την άσκησή του παρέμεινε στις εθνικές πρωτεύουσες.

Εκείνη την εποχή πίστευαν ότι τυπικοί κανόνες - που επέβαλαν υποχρεωτικά όρια σε ελλείμματα, χρέος, και πληθωρισμό - θα ήταν αρκετοί. Αλλά αυτό το θεμέλιο των κανόνων αποδείχθηκε μια ψευδαίσθηση: οι κανόνες χρειάζονται πάντα την στήριξη την εξουσίας, αλλιώς δεν μπορούν να αντέξουν στην δοκιμασία της πραγματικότητας.

Η ευρωζώνη, μια συνομοσπονδία εθνικώς κυρίαρχων κρατών με ένα κοινό νόμισμα, κοινές αρχές και μηχανισμούς, αποτυγχάνει τώρα σε αυτή τη δοκιμασία. Ανίκανη να αντιδράσει αποφασιστικά σε μια κρίση, η ευρωζώνη χάνει την εμπιστοσύνη, η οποία είναι το πιο σημαντικό περιουσιακό στοιχείο κάθε νομίσματος. Εκτός και αν Εξευρωπαϊστεί η πολιτική εξουσία στην Ευρώπη, με την παρούσα συνομοσπονδία να εξελίσσεται σε μια ομοσπονδία, η ευρωζώνη - και ολόκληρη η ΕΕ - θα καταρρεύσει.

Αντιθέτως, αν αντιμετωπίσουμε τώρα το πολιτικό έλλειμμα της νομισματικής ένωσης, πρώτον καθιερώνοντας μια δημοσιονομική ένωση (έναν κοινό προϋπολογισμό και κοινές οικονομικές υποχρεώσεις), θα μπορέσει να υπάρξει μια πραγματική πολιτική ομοσπονδία. Και ας είμαστε σαφείς: ό,τι λιγότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν θα είναι αρκετά ισχυρό για να αποτρέψει την επικείμενη καταστροφή.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η ευρωζώνη θα πρέπει να δράσει σαν η πρωτοπορία της ΕΕ, επειδή η ΕΕ ως όλον, με τα 27 κράτη-μέλη της, δεν θα είναι ούτε πρόθυμη ούτε ικανή να επιταχύνει την πολιτική ενοποίηση. Δυστυχώς, δεν θα μπορούσε ποτέ να εξασφαλιστεί ομόφωνη στήριξη για τις αναγκαίες αλλαγές στις συνθήκες της ΕΕ. Λοιπόν, τί θα έπρεπε να κάνουμε;

Οι ευρωπαίοι έκαναν αποφασιστική πρόοδο για την ενοποίηση εκτός του πλαισίου των συνθηκών της ΕΕ (αλλά πολύ εντός του ευρωπαϊκού πνεύματος) όταν συμφώνησαν να ανοίξουν τα σύνορά τους με την λεγόμενη Συνθήκη Σένγκεν (σήμερα μέρος των συνθηκών της ΕΕ). Εκμεταλλευόμενη αυτή την επιτυχημένη εμπειρία, η ευρωζώνη θα πρέπει να αποφύγει το προπατορικό αμάρτημα της ΕΕ: την δημιουργία μιας υπερ-εθνικής δομής που εστερείτο δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Η ευρωζώνη έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση, η οποία, όπως έχουν αυτή τη στιγμή τα πράγματα, θα μπορεί να αποτελείται μόνο από τους αντίστοιχους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων - μια εξέλιξη η οποία έχει ήδη αρχίσει. Και, επειδή δεν μπορεί να υπάρξει δημοσιονομική ένωση χωρίς μια κοινή πολιτική περί προϋπολογισμού, τίποτα δεν μπορεί να αποφασιστεί χωρίς τα εθνικά κοινοβούλια. Αυτό σημαίνει ότι είναι απαραίτητο ένα «Ευρωπαϊκό Επιμελητήριο», που θα συμπεριλαμβάνει ηγέτες εθνικών κοινοβουλίων.

Στην αρχή, ένα τέτοιο επιμελητήριο θα μπορούσε να είναι ένα συμβουλευτικό σώμα, με τα εθνικά κοινοβούλια να διατηρούν τις αρμοδιότητές τους. Αργότερα, επί τη βάσει μιας διακυβερνητικής συνθήκης, πρέπει να γίνει ένα πραγματικό σώμα κοινοβουλευτικού ελέγχου και λήψης αποφάσεων, αποτελούμενο από αντιπροσώπους-μέλη εθνικών κοινοβουλίων. Φυσικά, επειδή μια συνθήκη αυτού του είδους θα σήμαινε εκτεταμένη μεταβίβαση κυριαρχίας σε ευρωπαϊκούς διακυβερνητικούς θεσμούς, θα χρειαζόταν άμεση λαϊκή νομιμοποίηση μέσω δημοψηφισμάτων σε όλα τα κράτη-μέλη, συμπεριλαμβανομένης (και ιδίως) της Γερμανίας.

Τίποτε από αυτά δεν λύνει σημαντικά ζητήματα, όπως είναι οι κοινές πολιτικές για να εξασφαλίσουμε την οικονομική σταθερότητα και να προωθήσουμε την ανάπτυξη. Αλλά, αν έχουμε διδαχθεί κάτι από την παρούσα κρίση, είναι ότι τέτοια ζητήματα δεν μπορούν καν να τεθούν εκτός και μέχρις ότου αποκτήσει η ευρωζώνη ένα αξιόπιστο θεσμικό πλαίσιο, με ένα γερό θεμέλιο που θα αποτελείται από μια πραγματική κυβέρνηση, από έναν αποτελεσματικό κοινοβουλευτικό έλεγχο, και από μια γνήσια δημοκρατική νομιμοποίηση.

Μοιραίος

02/11/2011

Photo: papandreou.gr

1 εικόνα

του Νίκου Μπίστη

Τα θαύματα, λένε ότι κρατάνε τρεις ημέρες. Εδώ, ούτε είκοσι τρεις ώρες δεν βάσταξαν. Και όσοι εντυπωσιασμένοι από τον αιφνιδιασμό και την κίνηση ρουά ματ, περίμεναν να δουν να συσπειρώνονται από την μια οι ακραιφνείς ευρωπαϊστές στο ναι και από την άλλη να αποδιαρθρώνεται το – πράγματι- ετερόκλητο και ανομοιογενές όχι, φοβάμαι ότι δεν θα έχουν την ευκαιρία. Η ζαριά έφερε ντόρτια, η υπόθεση γύρισε μπούμερανγκ. Η μεγαλοφυής σύλληψη για το δημοψήφισμα ( την άποψη μου για τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της ψευδοδημοκρατικής στις συγκεκριμένες συνθήκες διαδικασίας σας την είχα έγκαιρα καταθέσει στο άρθρο μου στις 6-10-2011 με τίτλο «Δημοψήφισμα; Όχι, ευχαριστώ») καταρρέει και μαζί της κατά πάσα πιθανότητα και η κυβέρνηση.

Ένας ένας  βγάζουν έξω την ουρά τους, με πρώτο τον Βενιζέλο που αρχικά υπερασπίστηκε με τόσο πάθος την ιδέα που μπροστά του ωχριούσε όχι μόνο ο Παπανδρέου αλλά και ο ευτυχισμένος πατέρας της πρότασης, Χάρης Καστανίδης. Δεν ξέρω μέχρι που θα ξηλωθεί το πουλόβερ, αλλά ακόμα και αν συγκεντρωθούν την Παρασκευή οι 151, ποιος πιστεύει ότι θα αντέξει μέχρι τον Ιανουάριο μια κυβέρνηση που κορυφαίοι Υπουργοί της διαρρέουν ότι δεν είχαν ιδέα και ότι διαφωνούν, ενώ βουλευτές της ζητάνε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αντί δημοψηφίσματος; Επίσης η επιστράτευση της ξαναζεσταμένης ιστορίας της αποστασίας και των συμφερόντων που αντιπαλεύουν τον απηνή διώκτη των τραπεζών Γ. Παπανδρέου όταν δεν εξοργίζει αντιμετωπίζεται πλέον με αδιαφορία και συγκαταβατικά χαμόγελα. Συσπείρωσε μία, συσπείρωσε δυο αλλά την τρίτη και οι φανατικοί της κινδυνολογίας κουράστηκαν.

Οι συνεχείς τακτικισμοί δεν κούρασαν μόνο αλλά εξόργισαν τους πολίτες που έδιναν πίστωση χρόνου στον Παπανδρέου για να σοβαρευτεί. Το βασικό του όπλο ήταν η παρουσία μίας ανεύθυνης αντιπολίτευσης που υποκριτικά λεοντάριζε και απλώς καιροφυλακτούσε να εκμεταλλευτεί στραβοπατήματα της κυβέρνησης, ερωτοτροπούσε με την ανομία, το μπάχαλο και αδιαφορούσε για την θέση της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη. Ξέρω πολλούς οι οποίοι παρά την διαγνωσμένη πλέον αδυναμία του Παπανδρέου να κυβερνήσει με βάση ένα σχέδιο και μια συνεκτική πολιτικά ηγετική ομάδα παρά ταύτα φοβούμενοι τα χειρότερα έσφιγγαν τα δόντια και προσχωρούσαν στην λογική του μη χείρον.

Από την Δευτέρα όμως η ανευθυνότητα και η υποκρισία της κυβέρνησης δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από εκείνη της αντιπολίτευσης. Το κύριο δεν είναι ότι δεν ενημέρωσε τους εταίρους και δανειστές μας αλλάζοντας τους κανόνες του παιγνιδιού, δεν είναι ότι σε μια στιγμή που η ευρωζώνη επιδίωκε όσο τίποτε άλλο την ηρεμία μετά την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου την έσπρωξε σε νέα περιδίνηση , δεν είναι ότι η αξιοπιστία του – και μαζί του της χώρας – βρέθηκε στο ναδίρ, ότι για τρεις μήνες η χώρα θα είναι ευάλωτη σε μύριους όσους κινδύνους με πρώτον αυτόν της ακυβερνησίας. Αυτά , ας πούμε ότι μπορούν να διορθωθούν στο μέλλον.

Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στην ελαφρότητα με την οποία θέτει σε αμφισβήτηση το μεγαλύτερο επίτευγμα της μεταπολίτευσης, την αγκύρωση της χώρας στην ΕΕ και το ευρώ. Αποφάσισε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα την στιγμή που γνωρίζει ότι η οργή για την κυβέρνηση του είναι καθολική με απολύτως ορατό τον κίνδυνο ο κόσμος να καταψηφίζει αυτόν που θέτει το ερώτημα. Αποδέχεται ,δηλαδή, τον μεγάλο κίνδυνο να συμπαρασύρει μαζί του στην πτώση του και την τελευταία χειρολαβή της χώρας, την συμμετοχή της στην ευρωζώνη. Προφανώς είναι υποκριτής ο Σαμαράς όταν κόπτεται τώρα μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ενώ για μήνες όχι μόνο αδιαφορούσε αλλά «πουλούσε» αφορολόγητο πατριωτισμό και αντίσταση στους ξένους. Και το γεγονός ότι ήταν έτοιμος να παραιτήσει τους βουλευτές του για να αποτρέψει το δημοψήφισμα ( πάση θυσία όπως μας είπε δυο φορές για να το εμπεδώσουμε) και να επιβάλλει εκλογές δείχνει το μέγεθος της δικής του ανευθυνότητας. Προφανώς, επίσης, η παραδοσιακή αριστερά ζει στον κόσμο της, ενώ ένα τμήμα της ανέχεται και συνυπάρχει με φορείς αντιδημοκρατικών συμπεριφορών. Είναι όμως δυνατόν να διακυβεύεται η τύχη της χώρας προκειμένου να στριμωχτεί η αντιπολίτευση; Στην ανευθυνότητα και υποκρισία , απαντάς με  πλειοδοσία ανευθυνότητας και εκβιασμό;

Πολλοί από προχθές ισχυρίζονται ότι μπροστά στο δίλλημα «ναι η όχι στην Ευρώπη», «ευρώ η δραχμή» οι πολίτες βλαστημώντας για τον εκβιασμό θα υποκύψουν για να σώσουν την χώρα. «Μπροστά στον γκρεμό τι θα κάνουν» διερωτώνται . Η ιστορία του τόπου έχει δώσει τουλάχιστον τέσσερις φορές (1897, 1920, 1947, 1967) την απάντηση  «πήδηξαν στον γκρεμό». Την μια μάλιστα φορά με την ψήφο του κυρίαρχου λαού που ψήφισε «οίκαδε» και βρέθηκε στον Σαγγάριο. Και μόνο ότι μπαίνει το ερώτημα, δηλαδή ότι η κυβέρνηση αποδέχεται την ισχυρότατη πιθανότητα να επικρατήσει το όχι αποδείχνει το μέγεθος της δικής της ανευθυνότητας. Για να ακριβολογούμε, το μέγεθος της δειλίας των μελών της να αντιταχθούν σε ένα πρωθυπουργό που κάνει ότι θέλει, πρώτα ανακοινώνει τις αποφάσεις του και τους καλεί εκ των υστέρων να τις στηρίξουν, αλλιώς είναι αποστάτες και άνθρωποι των «οργανωμένων συμφερόντων». Γιατί το πρόβλημα της κυβέρνησης και του τόπου έχει ονοματεπώνυμο. Πρώτη στις προτεραιότητες του Γ. Παπανδρέου και του περιβάλλοντος του είναι η διατήρηση τους- πάση θυσία- στην εξουσία. Ο τόπος και η προοδευτική παράταξη, όμως, έχουν άλλες προτεραιότητες.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Ένταξη Πασβαντίδη στη ΔΗΜΑΡ

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011, 14:00

Την απόφασή του να ενταχθεί στη Δημοκρατική Αριστερά ανακοίνωσε, με επιστολή του προς τον πρόεδρο του κόμματος Φώτη Κουβέλη, ο Χάρης Πασβαντίδης, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρώην αναπληρωτής νομάρχης Αθηνών.

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, τις επόμενες ημέρες ο κ. Πασβαντίδης θα δώσει στη δημοσιότητα κείμενο, με το οποίο θα εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αποχώρησε από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και εντάχθηκε στη Δημοκρατική Αριστερά.

Επιμέλεια: Φίλιππος Καραμέτος

δελτία τύπου

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για την έκτακτη σύγκλιση του ΚΥΣΕΑ

Τρίτη, 01 Νοε. 2011 19:39 ΔΕΛΤΙΑ ΓΡΑΦ. ΤΥΠΟΥ

Οι σχεδιαζόμενες σαρωτικές αλλαγές στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, εντείνουν το κλίμα ανασφάλειας και ανησυχίας της κοινής γνώμης. Οι αλλαγές πρέπει να γίνουν στην προβλεπόμενη ώρα τους και όχι τώρα, με δεδομένη την πολιτική ρευστότητα. Ποια ανάγκη τις επέβαλε; Αυτό είναι το ερώτημα της κοινωνίας

Δήλωση του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, για το δημοψήφισμα

Τρίτη, 01 Νοε. 2011 11:51 ΔΕΛΤΙΑ ΓΡΑΦ. ΤΥΠΟΥ

Το δημοψήφισμα βάζει τη χώρα σε περιπέτειες και την κοινωνία σε διλήμματα, τα οποία δεν υπηρετούν τη διέξοδο από τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει ο τόπος. Είναι ανάγκη η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές. Είναι η καθαρή και έντιμη λύση, προκειμένου κυριαρχικά ο ελληνικά λαός να αποφασίσει πώς θέλει τη διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών. Να αποφασίσει ο ελληνικός λαός, επίσης κυριαρχικά, ποια είναι εκείνη η πολιτική που μπορεί να οδηγήσει σε δρόμους ελπίδας και αισιοδοξίας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της πολύμορφης κρίσης.

Δήλωση του υπεύθυνου για την οικονομική πολιτική της ΔΗΜ.ΑΡ., Δημήτρη Χατζησωκράτη, σχετικά με την προκήρυξη δημοψηφίσματος

Τρίτη, 01 Νοε. 2011 11:39 ΔΕΛΤΙΑ ΓΡΑΦ. ΤΥΠΟΥ

Ο ελληνικός λαός δεν θα παρακολουθήσει το πρωθυπουργικό ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΥ

Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, υπεύθυνος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ για την οικονομική πολιτική, μιλώντας στο Συνέδριο του ΣΕΤΕ για τον Τουρισμό και Ανάπτυξη σχετικά με την προκήρυξη δημοψηφίσματος υπογράμμισε:

Περισσότερα...

Δήλωση Θ. Μαργαρίτη για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις

Τρίτη, 01 Νοε. 2011 10:29 ΟΜΙΛΙΕΣ-ΔΗΛΩΣΕΙΣ-ΑΡΘΡΑ

Ο Θ. Μαργαρίτης, μέλος της Εκτ. Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ, σε παρέμβαση του στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA (πρωινή εκπομπή Δ. Καμπουράκη - Γ. Οικονομέα) αναφερόμενος στις πολιτικές εξελίξεις τόνισε:

«Αν παραφράσουμε τον τίτλο της ταινίας του Μ. Μονιτσέλι «Ο κλέψας του κλέψαντος», αυτές τις μέρες ζούμε το «Ο ανεύθυνος του ανεύθυνου...».

Περισσότερα...

Δήλωση του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega, αναφορικά με την πρόταση του πρωθυπουργού για δημοψήφισμα

Δευτέρα, 31 Οκτ. 2011 21:04 ΔΕΛΤΙΑ ΓΡΑΦ. ΤΥΠΟΥ

Ας εγκαταληφθούν οι ψευδώνυμες επιλογές και ας προχωρήσει η χώρα σε πρόωρες εκλογές. Είναι η πιο έντιμη λύση έτσι όπως είναι η κατάσταση.

Το δημοψήφισμα είναι μια αρνητική πρωτοβουλία της κυβέρνησης διότι δεν παρατίθενται όλα τα ερωτήματα. Το ερώτημα ναι ή όχι στη δανειακή σύμβαση συναρτάται με όλα τα ζητήματα που είναι δημοσιονομικού χαρακτήρα. Με βάση και το Σύνταγμα τίθεται το ζήτημα αν μπορεί να γίνει δημοψήφισμα με αυτό το ερώτημα.