Συνέντευξη του Φώτη Κουβέλη, στο ρ/σ ΣΚΑΪ και το δημοσιογράφο Μπάμπη Παπαδημητρίου

Συνέντευξη του Φώτη Κουβέλη, στο ρ/σ ΣΚΑΪ και το δημοσιογράφο Μπάμπη Παπαδημητρίου

• 

Δημοσιεύτηκε στις Παρασκευή, 02 Μαρτίου 2012 11:36

• Για τη δημοσκοπική άνοδο της ΔΗΜΑΡ

Δεν έχω εφησυχασμούς ούτε και βεβαιότητες με το δεδομένο ότι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τάσεις της δεδομένης στιγμής. Η κοινωνία βρίσκεται σε μια ρευστότητα και σε μια κινητικότητα,  η δε  πολιτική ζωή είναι προφανές ότι ανακαθορίζεται. Διεκδικούμε κάθε μέρα και περισσότερο να οικοδομούμε σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες και ευελπιστούμε ότι θα έχουμε ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.

• Για τη στάση της ΔΗΜΑΡ απέναντι στο ζήτημα της διακυβέρνησης της χώρας

 Δεν υπερασπίζομαι καμία αριστερά ως αριστερά του στείρου καταγγελτικού λόγου και της παραμονής στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Όσο χρήσιμος και αν είναι ο καταγγελτικός λόγος για να απαξιώνει και να αποκρούει μια συντηρητική και αδιέξοδη πολιτική, άλλο τόσο δεν αρκεί από μόνος του. Χρειάζεται η εναλλακτική πολιτική πρόταση και η εφαρμογή αυτής της πρότασης. Μας ενδιαφέρει πολύ σημαντικά το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας. Αυτή καθορίζει την πορεία της χώρας και της κοινωνίας. Δεν θέλουμε να νίπτουμε τας χείρας μας  και να μένουμε μακριά στο απυρόβλητο και στην ασφαλή θέση ενός πολιτικού περιθωρίου που μπορεί να παρεμβαίνει αλλά χωρίς να μετέχει.
 

• Για το ρόλο της ΔΗΜΑΡ, τα μέτρα και το PSI

 Το κόμμα μας διεκδικεί να είναι μια δύναμη ουσιαστικής αλλαγής. Στον πυρήνα  του βρίσκεται ο μεταρρυθμισμός.  Σε ότι αφορά στη λιτότητα δεν εξυπηρετεί την κίνηση προς τα μπροστά. Έχουνε επιβληθεί πολλά σκληρά μέτρα, είναι πολλά τα βάρη στις πλάτες της ελληνικής κοινωνίας, ενώ έχει αποδειχτεί  ότι είναι και αναποτελεσματικά. Για αυτό εμείς προτάσσουμε την αναπτυξιακή διαδικασία. Έχουμε καταθέσει εδώ και καιρό μια επεξεργασμένη αναπτυξιακή πρόταση.
Ανεξάρτητα με τις διαφορές που είχα για το PSI και τη δανειακή σύμβαση-εξ’ου και η καταψήφισή τους εκ μέρους μας - διότι συναρτάται με απαράδεκτα και δυσβάσταχτα μέτρα, η λειτουργία του PSI πρέπει να ολοκληρωθεί. Ταυτόχρονα πρέπει να υπάρξουν ενέργειες και ρυθμίσεις για να διαμορφωθούν  συνθήκες  εκκίνησης της παραγωγικής-αναπτυξιακής διαδικασίας.  Χρειάζεται και ο αναγκαίος εξορθολογισμός των δαπανών.  Δεν είναι δυνατόν να πορεύεται η χώρα με  δαπάνες που πέφτουν στον πίθο των Δαναϊδων και επιβαρύνουν τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.

Κάτι αλλάζει… Του Θόδωρου Μαργαρίτη

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 2 ΜΑΡΤΊΟΥ 2012

Κάτι αλλάζει…

Του Θόδωρου Μαργαρίτη, www.anaeotiki.gr, 

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σαρωτική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Η διαφοροποίηση των συσχετισμών, η παρουσία νέων κομμάτων, η δομική κρίση των κομμάτων εξουσίας αποτελούν βασικές εικόνες του νέου τοπίου. Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης αλλάζει. Πρέπει να αλλάξει!  Ο πολιτικός χάρτης που δημιουργήθηκε το 1974 ήταν αποτέλεσμα της εθνικής χρεοκοπίας με τη λήξη της δικτατορίας και την εισβολή στη Κύπρο. Το σημερινό big bang του πολιτικού συστήματος αν δεν εξελιχθεί ομαλά θα πραγματοποιηθεί - όπως το 1974 - με βίαιο τρόπο δηλαδή, μέσω μιας νέας χρεοκοπίας, αυτή τη φορά οικονομικής, με την έξοδο από το ευρώ.  Από αυτή την άποψη η σημερινή επαναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών και η διαμόρφωση νέων, πολιτικών υποκειμένων αποτελεί ελπιδοφόρα κατεύθυνση. Αρκεί φυσικά η δρομολόγηση των νέων δεδομένων να γίνει πάνω σε μια γενικότερη κουλτούρα συνεργασιών και συναινέσεων ώστε ο κατακερματισμός των πολιτικών πρωτοβουλιών να συνθέσει νέες προτάσεις και διακριτούς πόλους δυνάμεων.

Η δημιουργία της Δημοκρατικής Αριστεράς πριν από ενάμιση χρόνο ήταν ο πρόλογος αυτών των ευρύτερων ανακατατάξεων. Κεντρική ιδέα ήταν η επιδίωξη για ένα βαθύτερο αναστοχασμό στο χώρο της αριστεράς ως προϋπόθεση για τη κριτική και την αμφισβήτηση των παραδοσιακών στερεότυπων που κυριαρχούν στο παλαιοκομματικό σύστημα του δικομματισμού. Με απλά λόγια το αίτημα να αλλάξει το πολιτικό σύστημα που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού να έχει ως προαπαιτούμενο ν’ αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Εμείς στο δικό μας χώρο, την Αριστερά!

Αυτό σημαίνει υπέρβαση της κατεστημένης λογικής που συγκροτήθηκε από τη καταγγελία, τη διαμαρτυρία, τον κρατισμό, την απουσία ρεαλιστικών εναλλακτικών προτάσεων. Η Αριστερά στην Ελλάδα συνήθως απέρριπτε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, κάθε μεγάλο δημόσιο έργο, κάθε ιδιωτικοποίηση. Ούτε καν την ιδιωτικοποίηση του καζίνο της Πάρνηθας δεν είχε ψηφίσει στη Βουλή λες και ήταν μια υπόθεση εθνικής στρατηγικής σημασίας. 

Αλλά και ακραία φαινόμενα συνδικαλιστικών πρακτικών με καταλήψεις, συντεχνιακές διεκδικήσεις και μαξιμαλιστικούς στόχους κυριάρχησαν στο λόγο της Αριστεράς. Η προσπάθεια επομένως που καταβάλει η ΔΗΜΑΡ κινείτε σε αυτή τη διαφορετική κατεύθυνση. Ακριβώς γι΄αυτό το λόγο σημαντικά τμήματα πολιτών προσεγγίζουν τις θέσεις του νέου κόμματος, όπως προκύπτει από τα δημοσκοπικά ευρήματα.

Οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ επιβεβαιώνουν επίσης, τη βαθειά κρίση του σημερινού μοντέλου εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ του «λεφτά υπάρχουν» και η ΝΔ της αντιμνημονιακής καμπάνιας στις δημοτικές εκλογές κλείνουν σιγά σιγά τον κύκλο της μεταπολίτευσης. Ως «θεία δίκη» καλούνται να εγκαταλείψουν το λαϊκίστικο χαρακτήρα του πολυσυλλεκτικού κόμματος και να «βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά» για τη κατάσταση που μετά από τόσα χρόνια διακυβέρνησης οδήγησαν το τόπο.

Κρίσιμη αλλαγή όμως του σημερινού πολιτικού συστήματος είναι και η ανάγκη να αλλάξουν συνειδήσεις οι ίδιοι οι πολίτες. Να πάψουν να επιλέγουν σχήματα που «χαϊδεύουν αυτιά». Να απορρίψουν τη φλυαρία της ανέξοδης κριτικής και των θεωριών συνομωσίας. Βασικό κριτήριο οφείλει να είναι η διατύπωση της αληθινής κατάστασης και των εναλλακτικών προτάσεων.

Οι διεργασίες στη κοινωνία και στο πολιτικό σκηνικό είναι σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσες. Κάτι φαίνεται να αλλάζει. Και αυτό είναι καλό!

Προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για τα δάνεια των ιδιωτών από τις τράπεζες και τα επιτόκια των πιστωτικών καρτών

Προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για τα δάνεια των ιδιωτών από τις τράπεζες και τα επιτόκια των πιστωτικών καρτών

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, πριν από 1,5 μήνα με δύο ερωτήσεις (εδω)που είχαν καταθέσει οι βουλευτές της προς τον Υπουργό Οικονομικών, είχε αναδείξει το ζήτημα της παροχής διευκολύνσεων σε εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, σε ανέργους και σε πρόσφατα συνταξιούχους για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους προς τα πιστωτικά ιδρύματα που αφορούν σε στεγαστικά δάνεια, σε καταναλωτικά δάνεια καθώς και στις πιστωτικές κάρτες.

Σήμερα, μετά τη συνεχιζόμενη πολλαπλή επιδρομή στα εισοδήματα ευρύτατων κατηγοριών μισθωτών- συνταξιούχων και επαγγελματιών, η αναγκαιότητα κυβερνητικής παρέμβασης στο μεγάλο κοινωνικό ζήτημα των δανείων και των πιστωτικών καρτών καθίσταται μονόδρομος.

Η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη την διογκούμενη δυσαρέσκεια, αλλά και την πραγματική αδυναμία αποπληρωμής δανείων και πιστωτικών καρτών, την τελευταία εβδομάδα συντηρεί τη φημολογία για παρέμβασή της στο κρίσιμο αυτό ζήτημα. Η μόνη όμως  συγκεκριμένη αναφορά του Υπουργού Οικονομικών αναφέρεται αποκλειστικά στη διευθέτηση δανείων των δημοσίων υπαλλήλων από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Οι αναφορές για ρυθμίσεις με ιδιωτικές τράπεζες, που έχουν σχέση και με τον μεγάλο όγκο των δανείων, εξαντλούνται σε τρέχουσες και συνήθεις τραπεζικές ρυθμίσεις, στις οποίες ούτως ή άλλως αυτές προβαίνουν, χωρίς βεβαίως να ανταποκρίνονται και σε ένα ορισμένο δεσμευτικό πλαίσιο και κυρίως στο ρυθμό και την ένταση που αντιστοιχεί στη ραγδαία όξυνση του προβλήματος και στις ανάγκες των ιδιωτών. Οι ρυθμίσεις αυτές, στις οποίες οι ίδιες οι τράπεζες προβαίνουν, έχουν προφανή στόχο τα δάνεια να μη θεωρούνται μη εξυπηρετούμενα, να μην έρχονται στο κόκκινο, γιατί αυτό υποβαθμίζει το χαρτοφυλάκιο των ιδίων των τραπεζών.

Α) Δάνεια
Στο Νόμο 2024/2011 έχει προβλεφθεί διάταξη (άρθρο 34, παράγραφος 11) σύμφωνα με την οποία «θα συναφθεί προγραμματική σύμβαση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου  και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, προκειμένου να ρυθμιστούν θέματα σχετικά με τη διευκόλυνση της εξυπηρέτησης και αποπληρωμής δανείων που έχουν λάβει πρόσωπα που εντάσσονται στην προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα ή στην εργασιακή εφεδρεία, καθώς και πρόσωπα που έχουν υποστεί μειώσεις μισθών λόγω εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου, ανάλογα με το συνολικό οικογενειακό εισόδημα και την περιουσιακή τους κατάσταση».

Προφανή όμως αδυναμία για την αποπληρωμή των δανείων τους έχουν  και όσοι και όσες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα γίνονται άνεργοι και προστίθενται στο ένα εκατομμύριο των ανέργων, όσοι και όσες έχουν υποστεί την τελευταία διετία περικοπές αποδοχών τους πάνω από το 25%, όσοι και όσες συνταξιοδοτούνται στον ιδιωτικό τομέα και στο δημόσιο και περιμένουν ως και ένα χρόνο για τη συνταξιοδότησή τους καθώς και επαγγελματίες που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους, εμπορικές ή βιοτεχνικές.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ζητεί τη λήψη μέτρων για την υποστήριξη του συνόλου των δανειοληπτών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Οι τράπεζες που θα δεχθούν τη χρηματοδοτική στήριξη μέσω της ανακεφαλαιοποίησης τους με χρήματα της δανεικής σύμβασης, πρέπει να υποχρεωθούν να προσέλθουν σε μια Προγραμματική Σύμβαση για τη  λήψη μέτρων όπως: η παραχώρηση περιόδου χάριτος, χωρίς καταβολή τόκων και κεφαλαίου, η μείωση του επιτοκίου και η παράταση της συμβατικής  διάρκειας του δανείου που συνδυαστικά θα οδηγούν στη μείωση του συνολικού ποσού που θα κληθεί να δώσει ο δανειολήπτης.
Συγκεκριμένα,  δάνειο ιδιωτών (στεγαστικό, προσωπικό-καταναλωτικό) για το οποίο έχει ήδη αποπληρωθεί το κεφάλαιο, συν ένα εύλογο κέρδος, αυτό να διαγράφεται. Στα υπόλοιπα, επαναπροσδιορίζονται: περίοδος χάριτος, επιτόκια και διάρκεια αποπληρωμής,  βελτιωμένα. 

Β) Πιστωτικές κάρτες

Η χώρα μας είναι από τις ακριβότερες τραπεζικές αγορές στην Ευρώπη στον τομέα των πιστωτικών καρτών. Τα επιτόκια του «πλαστικού χρήματος» διαμορφώνονται σήμερα σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα που αγγίζουν ακόμα και το 22% (συνολική ετήσια επιβάρυνση), μιλώντας  για τις αγορές με πιστωτικές κάρτες. Γιατί για τις αναλήψεις μετρητών από πιστωτική κάρτα το επιτόκιο έχει απογειωθεί.

Οι τράπεζες όλα τα προηγούμενα χρόνια μοίραζαν αφειδώς δάνεια και πιστωτικές κάρτες χωρίς να ελέγχουν την οικονομική κατάσταση των πελατών τους. Η εκτίναξη του κόστους δανεισμού, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των επισφαλειών στις πιστωτικές κάρτες, είναι οι δύο βασικοί όροι που επικαλούνται οι τραπεζίτες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την κατακόρυφη άνοδο των επιτοκίων τους τελευταίους μήνες.

Τα υψηλά επιτόκια τα οποία συνοδεύονται από μια σειρά από «καπέλα» και «ψιλά γράμματα», τα οποία κάνουν την εξυπηρέτηση των καρτών ακόμη πιο δύσκολη, όπως για παράδειγμα, στις αναλήψεις μετρητών, όπου οι τόκοι «μετρούν» από την πρώτη κιόλας μέρα της συναλλαγής. Αντίστοιχα, αν κάποιος δεν πληρώσει έγκαιρα ολόκληρο το ποσό της οφειλής, επιβαρύνεται με τόκους για το σύνολο και όχι για το κομμάτι το οποίο έχει αφήσει ανεξόφλητο. Ανά καιρούς βέβαια έχουν βγει και δικαστικές αποφάσεις για παράνομες χρεώσεις από τις τράπεζες, όμως τα τραπεζικά ιδρύματα καταφέρνουν να τις ξεπερνούν προβαίνοντας σε μια σειρά άλλων χρεώσεων.

Η Πολιτεία έχει την ευθύνη και την υποχρέωση να θεσπίσει, κατ’ αντιστοιχία άλλωστε, προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μέσα προστασίας που θα προβλέπουν την αποστέρηση των παράνομων κερδών από τις τράπεζες, αλλά και μέτρα για τη μείωση των εξαιρετικά υψηλών επιτοκίων.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θεωρεί ότι η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να αναλάβει άμεση πρωτοβουλία για μια Προγραμματική Σύμβαση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου  και της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών προκειμένου να διασφαλισθούν επιτόκια πιστωτικών καρτών που θα παρακολουθούν τα επιτόκια των «βασικών μαζικών προϊόντων» των πιστωτικών καρτών των τραπεζών των χωρών της ευρωζώνης.

Ο Δήμος Δράμας πλέον, ένας από τους πιο προηγμένους τεχνολογικά Δήμους της χώρας μας

ΑΠΟ 

ADMIN

 – 1 ΜΑΡΤΊΟΥ 2012ΔΗΜΟΣΙΕΎΤΗΚΕ: ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ - ΓΝΩΜΕΣ

Ο Δήμος Δράμας πρόσφατα ολοκλήρωσε το έργο: «Σύστημα Πολιτικής Ασφάλειας Πληροφοριών, Δεδομένων και Υπολογιστικών Πόρων στους χώρους του Δημαρχείου Δράμας» σύμφωνα με το οποίο πλέον όλοι οι χρήστες είναι συνδεδεμένοι σ’ ένα κεντρικό σύστημα διαχείρισης, ακολουθώντας συγκεκριμένους κανόνες και διαδικασίες ορθής χρήσης του πληροφοριακού συστήματος του Δήμου. Ειδικότερα:

• Έχουν αποκλειστεί για όλους τους χρήστες οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως Facebook, Twitter κλπ.
•  Έχουν αποκλειστεί για όλους ανεξαιρέτως τους χρήστες οι ιστοσελίδες μουσικού περιεχομένου και στοιχημάτων.
• Έχει αποκλειστεί για όλους ανεξαιρέτως τους χρήστες η δυνατότητα λήψης και ανταλλαγής μη υπηρεσιακών αρχείων.
• Έχει εγκατασταθεί ειδική συσκευή λήψης αντιγράφων ασφαλείας σε κεντρικό υπολογιστή μαζί με ειδικό λογισμικό το οποίο λαμβάνει καθημερινά αντίγραφα από τα αρχεία των εξυπηρετητών, των βάσεων δεδομένων και όλων των χρηστών του πληροφοριακού συστήματος.
• Έχει εγκατασταθεί πρόγραμμα προστασίας από κακόβουλο λογισμικό στους χρήστες του πληροφοριακού συστήματος και επιπλέον γίνονται προγραμματισμένοι έλεγχοι σε συγκεκριμένες ημέρες και ώρες στα τερματικά και στους εξυπηρετητές.
• Καταργούνται κάποιες επιλογές που προσφέρουν τα λειτουργικά συστήματα στους χρήστες όπως π.χ. παιχνίδια κλπ.
• Οι χρήστες δεν έχουν δικαίωμα να εγκαταστήσουν από μόνοι τους προγράμματα στον υπολογιστή, με εξαίρεση τις αναβαθμίσεις εκείνες που είναι απαραίτητες για την ορθή λειτουργία των υπολογιστικών συστημάτων.

Το έργο αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εξαιρετικά σημαντικών προγραμμάτων όπως: η τοποθέτηση ασύρματων δικτύων σε τρία σημεία της πόλης και εντός του Δημαρχείου, το ζωντανό ανέβασμα των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου, το πρόγραμμα εξυπηρέτησης των δημοτών μέσω της τηλεφωνικής γραμμής «δημολύση», το πρόγραμμα παρακολούθησης του στόλου του Δήμου, το πρόγραμμα ωρομέτρησης της παρουσίας των υπαλλήλων, αντικαταστάσεις όλων των υπολογιστών των Τοπικών Διαμερισμάτων και σύνδεση τους με το διαδίκτυο, διασύνδεση του Δήμου με τις επιχειρήσεις και τα Νομικά του Πρόσωπα  καθώς και αντικαταστάσεις πολλών λειτουργικών συστημάτων των υπηρεσιών. Όλη αυτή η στοχευμένη προσπάθεια αναβαθμίζει τεχνολογικά την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, καταστώντας το Δήμο της Δράμας ως ένα από τους πιο προηγμένους τεχνολογικά Δήμους της χώρας μας.

Με γνώμονα τα παραπάνω αλλά και απώτερο στόχο την όσο το δυνατόν καλύτερη και ταχύτερη εξυπηρέτηση του δημότη πιστεύουμε ότι με την υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου πραγματοποιείται ένα ακόμη βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η προεκλογική περίοδος άρχισε.

Κάποιοι κατηγορούν τη Δημοκρατική Αριστερά γιατί δηλώνει παρούσα στις μετεκλογικές εξελίξεις για μια προγραμματική συμφωνία μιας κυβέρνησης προοδευτικής κατεύθυνσης. Δεν καταλαβαίνουν πως αυτή η θέση είναι που διαφοροποιεί τη ΔΗΜΑΡ από τη γνωστή φοβική Αριστερά της καταγγελίας αλλά και της αδυναμίας υποβολής πρότασης εξουσίας σήμερα.
Δεν λέμε στον κόσμο ψηφίστε μας και εμείς θα αντισταθούμε στις πολιτικές των κομμάτων εξουσίας (δικομματισμός) αλλά λέμε δυναμώστε τη ΔΗΜΑΡ έτσι ώστε να είναι σε θέση να ανακαθορίσει το πλαίσιο της ασκούμενης πολιτικής, να το στρέψει προς προοδευτική κατεύθυνση, να παίξει ενεργό ρόλο στην ασκούμενη πολιτική συμμετέχοντας ως κυβερνώσα δύναμη στα πολιτικά δρώμενα, αξιοποιώντας την ήττα του δικομματισμού και προτάσσοντας πολιτικές διεξόδου από την κρίση με όρθια την κοινωνία  και αναπτυξιακή πορεία.
Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ σε μια κυβέρνηση δεν είναι αυτοσκοπός χωρίς προϋποθέσεις.Αν ήταν έτσι θα συμμετείχε και στην κυβέρνηση Παπαδήμου παίρνοντας και τα ανάλογα υπουργεία. Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ σε μια κυβέρνηση  (σε ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό μετεκλογικό σκηνικό) θα βασιστεί σε προγραμματική συμφωνία πολιτικών δυνάμεων που στόχο θα έχουν την παραμονή μας στον σκληρό πυρήνα του Ευρώ, στην επικαιροποίηση του μνημονίου 2 με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας, στην αξιοπιστία των πολιτικών προσώπων και της ασκούμενης πολιτικής, στη δημιουργία ενός πενταετούς αναπτυξιακού σχεδίου και τη συγκρότηση ενός δικτύου προστασίας των δοκιμαζόμενων συμπολιτών μας.
Με ποιες πολιτικές δυνάμεις όμως θα το πράξει αυτό η ΔΗΜΑΡ; Με εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που θα προκύψουν από τις εκλογές που έχουν σαφή στόχο τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. , την ανάπτυξη, την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους, την επαναδιαπραγμάτευση όρων του μνημονίου...και είναι δυνάμεις αξιόπιστες και εκπροσωπούν ένα νέο ήθος  στην πολιτική.
Πού θα βρεθούν τέτοιες δυνάμεις; Στους οικολόγους πράσινους, στον Συνασπισμό, σε νέες κινήσεις ή κόμματα που θα προκύψουν από το ΠΑΣΟΚ, σε κεντρώες ή φιλελεύθερες κινήσεις ή κόμματα που θα προκύψουν ..ακόμη και σε μεταρρυθμιστές από το κόμμα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ  που θα κρίνουν ότι η συμμετοχή τους σε μια τέτοια κυβέρνηση βοηθά τη χώρα στην απεμπλοκή της από το αδιέξοδο.
Αν η ΔΗΜΑΡ λάβει στις εκλογές ποσοστά που τις δίνουν οι δημοσκοπήσεις αλλά και ακόμη υψηλότερα θα είναι σε θέση να είναι η συγκολλητική ουσία που θα ενώσει δυνάμεις από το κέντρο μέχρι την αριστερά που θα αποτελέσουν τη νέα κυβερνητική πρόταση διεξόδου.
Γνωρίζουμε το άσχημο διεθνές περιβάλλον μέσα στο οποίο θα πρέπει να κινηθούμε, αλλά αν αλλάξουμε την εικόνα της διεφθαρμένης, ανίκανης κρατικής εξουσίας με την εικόνα μιας πολιτικής συμμαχίας που έχει την λαϊκή εμπιστοσύνη να προχωρήσει σε απαραίτητες αλλαγές, χρηστής και αξιοκρατικής διοίκησης, και αξιόπιστου συνομιλητή και εταίρου θα κάνουμε ένα μεγάλο βήμα στο γκρέμισμα στερεοτύπων και στην αλλαγή της ψυχολογίας.
Από κει και πέρα είναι στο χέρι μας να προωθήσουμε μεταρρυθμίσεις που θα είναι το στίγμα μιας άλλης πολιτικής. Της αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, της δίκαιης κατανομής των βαρών, της σωστής ιεράρχησης (πρώτα η κοινωνία) , της αξιολόγησης και της αξιοκρατίας, του τέλους ενός πελατειακού κράτους, της αναμόρφωσης του φορολογικού συστήματος και των υπηρεσιών του, της φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας., της ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας που είναι υγιής και σέβεται το περιβάλλον και τους εργαζομένους....
Η ενίσχυση της ΔΗΜΑΡ θα δώσει ένα τέλος στην οικογενειοκρατία και το πελατειακό χαρακτήρα του κράτους, θα επιταχύνει εξελίξεις σε όλα τα κόμματα και θα δρομολογήσει  θετικές εξελίξεις σε όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας. Η προεκλογική περίοδος άρχισε. Πολλοί θα επιτεθούν στον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ και στα στελέχη της, η συνεχιζόμενη αυξητική της δύναμη τους τρομάζει....ας μην αφήσουμε την ελπίδα που γεννήθηκε να σβήσει!!!!

Χρήστος Χατζηγεωργίου   μέλος της Π.Ε. της ΔΗΜΑΡ Δράμας

Ποιος είναι με την Ευρώπη τελικά; 01/03/2012

Ποιος είναι με την Ευρώπη τελικά;

01/03/2012

• Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
• Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς

1 εικόνα

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Ένα βασικό επιχείρημα αυτών που πλαισιώνουν θεωρητικά τις επιλογές της παρούσας κυβέρνησης ή των όποιων μελλοντικών της μεταλλάξεων προς το τεχνοκρατικότερο είναι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την Ευρώπη. Σε ένα φάσμα που ξεκινά από παραδοσιακούς οπαδούς της ευρωπαϊκής οικοδόμησης και κλείνει στους νέους ευρωπαϊστές «εθνικοφιλελεύθερους» συμμάχους τους, το επιχείρημα είναι κοινό: ΤΙΝΑ (“there is no alternative”). Άρα, ότι και να λέμε, είναι δωρεάν ρητορεία «μετεφηβικού τύπου» όπως μου έλεγε προχτές ένας φίλος που πρωτοστατεί σε κινήσεις για ένα νέο κόμμα που (ο φίλος μου νομίζει ότι) θα σώσει την τιμή του ελληνικού αστισμού.

Διερωτώμαι λοιπόν με ειλικρίνεια - και όχι για λόγους ρητορείας – αν όντως υπάρχει ένα δίκιο σε αυτήν την άποψη. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, την ακούω και από ανθρώπους, των οποίων τη γνώμη σε κάποια πεδία εκτιμώ. Όμως, βλέπω την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, άλλα να υπαγορεύει: η ιδέα ότι μπορεί να συγκροτηθεί στην Ευρώπη ένας νέος δήμος, μια πολιτική κοινότητα με κοινές στοχεύσεις για το μέλλον και συγγενικές αναγνώσεις του παρελθόντος, η ιδέα μιας πολιτικής Ευρώπης, βρίσκεται στο χειρότερο δυνατό σημείο από τότε που οι πρωτεργάτες της την ξεκίνησαν μέσω χάλυβα και άνθρακα. Βλέπω μια Ευρώπη να σέρνεται πολιτικά πίσω από τις σκληρότερες νεοφιλελεύθερες επιλογές που έχουν γονατίσει ολόκληρες κοινωνίες – με πρώτη την Ελλάδα και αύριο ποιος ξέρει τον επόμενο - ˙ βλέπω μια Ευρώπη περισσότερο διαιρεμένη από ποτέ με έναν νέο ψυχρό πόλεμο να τείνει να χωρίσει πλέον όχι την ανατολή από τη δύση, αλλά το βορρά από το νότο της˙ βλέπω μια Ευρώπη στην οποία τα πιο αγοραία στερεότυπα όλων για όλους έχουν απολύτως επικυριαρχήσει στον τρόπο με τον οποίοι οι ευρωπαίοι βλέπουν αλλήλους. Βλέπω δηλαδή την πολιτική Ευρώπη να κατασπαράσσεται από τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της που μας κυβερνά εδώ και κάμποσα χρόνια με την συν-ευθύνη αυτοπροσδιοριζόμενων «κεντρο-αριστερών» αλλά ουσιαστικά ούτε καν κεντροδεξιών στρατηγικών. Και ταυτόχρονα, όχι απλώς να ακούω «ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος» αλλά ότι «αυτός είναι ο μόνος δρόμος εντός Ευρώπης». Και σκέφτομαι ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους τόσο καιρό να μη βλέπουν – ή να κάνουν ότι δε βλέπουν - ότι οδηγούν ένα όχημα, το πέταξαν στο γκρεμό, και την ώρα που πέφτουμε όχι μόνο να μη διερωτώνται αν το οδήγησαν λάθος, αλλά ταυτόχρονα να μας εγκαλούνε που θέλουμε να σωθούμε και να μας λένε πως ο γκρεμός είναι μονόδρομος . Φυσικά, ένα μεγάλο μερίδιο αυτών που καθοδήγησαν την κοινωνία στο δρόμο προς το γκρεμό έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν αλεξίπτωτα. Και ήδη το έχουν κάνει. Άλλοι πάλι όχι.

Επανέρχομαι στην κυριολεξία: είναι δυνατό να αφήσουμε την ιδέα μιας πολιτικής Ευρώπης στους τυφλωμένους από τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία και τους απολογητές τους ή στους εμπνευστές μιας δημιουργικής καταστροφής του λεγόμενου «κοινοτικού κεκτημένου» στο επίπεδο των μισθών της Βουλγαρίας και της Λετονίας, όπως μας λέει το Μνημόνιο ΙΙ; Ωραία σύγκλιση... Απέναντι σ’αυτούς, πρέπει να συγκροτήσουμε μια άλλη απάντηση που δεν θα αφήνει έρμαιο στην επικίνδυνη ρητορεία τους την ήπειρο-μήτρα των πολέμων των εθνών. Για το λόγο αυτό, σε τελευταία ανάλυση, εμείς είμαστε με την Ευρώπη και όχι αυτοί που τάχα στο όνομα της την διαλύουν.

Αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητούμενα της πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας (www.koindim.eu) και για το λόγο αυτό η προσπάθειά μας είναι η παρέμβαση τόσο στο εθνικό όσο και στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι, οι συσχετισμοί πρέπει να αλλάξουν. Για να χρησιμοποιήσω έναν οικείο στους πολιτικούς αντιπάλους όρο: «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» για να σωθούμε.

*Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι μέλος του συντονιστικού της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας, καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

**Η πρωτοβουλία για την «υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας» (koindim.eu) διοργανώνει, την Πέμπτη, 1η Μαρτίου 2012, (18.00-21.00), στο αμφιθέατρο «Ιωάννη Δρακοπούλου» του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια) την πρώτη διευρυμένη δημόσια συζήτηση, σχετικά με την ταυτότητα, τον απολογισμό δράσης και τις προοπτικές της. Στη συζήτηση αυτή, εκ μέρους του συντονιστικού, θα παρουσιαστεί το σκεπτικό της πρωτοβουλίας μας καθώς και ο οργανωτικός ορίζοντας των δράσεων μας.

Ποιος έχασε την Ελλάδα; / του Ζαν Πιζανί-Φερί

Ποιος έχασε την Ελλάδα; / του Ζαν Πιζανί-Φερί    Φεβρουάριος 29 2012

Who Lost Greece? ©Project Syndicate Επισκεφθείτε το group της ppol.gr στο Facebook για να σχολιάσετε, να συζητήσετε και να «μοιραστείτε» αυτό το άρθρο Στην Ευρώπη δεν ξεκίνησε ακόμα το παιχνίδι των αλληλοκατηγοριών. Η συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των ιδιωτών δανειστών της θα επιτρέψει στην πρώτη να ξεπληρώσει το ομόλογό της που ωριμάζει στις 20 Μαρτίου. Οι Ευρωπαίοι από τη μεριά τους μπορούν να λάβουν τα εύσημα πως έκαναν ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση του ρεαλισμού. Οι ιδιώτες δανειστές αποδέχτηκαν να «κουρέψουν» την αξία των ελληνικών χρεογράφων τους και τις απαιτήσεις τους σε επιτόκια κατά άνω του 50%, ελαφρύνοντας την Ελλάδα κατά άνω των 2/3 του χρέους της. Αλλά πολλοί άνθρωποι εκτιμούν πως αυτή η λύση της ύστατης στιγμής απλά αναβάλει την ώρα του λογαριασμού. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να εφαρμόσει τα υπεσχημένα μέτρα λιτότητας και θα καταλήξει είτε να εγκαταλείψει αυτοβούλως την ευρωζώνη, είτε να αποβληθεί βιαίως από αυτή, μετά από την χρεοκοπία της. Ακόμα και πριν την πρόσφατη συμφωνία, πολιτικοί ηγέτες της Φιλανδίας, της Ολλανδίας, ακόμα και της Γερμανίας, αναρωτιόνταν φωναχτά αν η Ελλάδα έπρεπε να παραμείνει στην ευρωζώνη. Στην Αθήνα η απόγνωση έχει σπάσει νέα ρεκόρ. Η διάχυτη πικρία και οι πολιτικές αντιμαχίες αρχίζουν να θυμίζουν επικίνδυνα το ανάλογο κλίμα στη Γερμανία τη δεκαετία του '20, μετά την επιβολή των πολεμικών επανορθώσεων. «Ποιος έχασε την Κίνα;» αναρωτιόντουσαν οι Αμερικανοί διεθνολόγοι τη δεκαετία του '50, μετά την επικράτηση ων κομμουνιστών του Μάο Τσε Τουνγκ (Mao Zedong) το 1949. Σύντομα οι Ευρωπαίοι ίσως να θέτουν το ίδιο ερώτημα αναφορικά με την Ελλάδα. Ασφαλώς ο βασικός υπεύθυνος είναι οι ίδιοι οι Έλληνες: η ανικανότητα των πολιτικών τους έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, ο πελατειασμός έχει ακυρώσει την κυβερνησιμότητα της χώρας, ο διεθνής δείκτης διαφθοράς της «διεθνούς διαφάνειας» κατέταξε το Σεπτέμβριο του 2011 τη χώρα στην 80ή θέση παγκοσμίως και το ελληνικό υπουργείο οικονομικών ολοκλήρωσε πέρσι λιγότερους από τους μισούς υπεσχημένους φορολογικούς ελέγχους. Αλλά θα ήταν πολύ εύκολο να μείνουμε εδώ και να απαλλάξουμε την υπόλοιπη Ευρώπη από κάθε ευθύνη για το ελληνικό έγκλημα. Το πρώτο λάθος των Ευρωπαίων ιθυνόντων ήταν να χρονοτριβούν επί μήνες, μόνο και μόνο για να επιβάλλουν αργότερα στην Ελλάδα ένα εκτός τόπου και χρόνου «πρόγραμμα σωτηρίας» της, που προέβλεπε την επιστροφή της στις χρηματαγορές το 2013! Σήμερα είναι σαφές πως θα χρειαστούν πολλά χρόνια, ίσως και μια δεκαετία, για να μεταρρυθμιστεί η ελληνική οικονομία και διορθωθούν οι ανισορροπίες της. Το δεύτερο λάθος της Ευρώπης ήταν η ακατάλληλη απάντησή της στην κρίση δανεισμού της Ελλάδας. Δύο στρατηγικές ήταν δυνατές: είτε η άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, που θα αποκαθιστούσε ταχέως την δανειακή της αξιοπιστία, είτε η από κοινού ανάληψη του χρέους της Ελλάδας από ολόκληρη την ευρωζώνη, στο όνομα της προστασίας της δανειακής αξιοπιστίας του συνόλου των κρατών-μελών της. Αμφότερες οιστρατηγικές θα ήταν αποτελεσματικές. Όμως η Γερμανία και η Γαλλία επέλεξαν ένα κοκτέιλ των δύο, που δεν είχε αποτέλεσμα. Οι Γερμανοί κι οι Γάλλοι παρίσταναν πως η Ελλάδα ήταν εις θέση να αποπληρώσει τα χρέη της και τη δάνεισαν με τιμωρητικό επιτόκιο, πράγμα που επιδείνωσε την κρίση. Χρειάστηκε να περάσουν 18 μήνες πριν εγκαταλειφθεί αυτή η πολιτική. Το τρίτο λάθος ήταν πως τέθηκαν λανθασμένες προτεραιότητες. Από την αρχή της κρίσης, το «διεθνές νομισματικό ταμείο» (ΔΝΤ) διέγνωσε μια διττή κρίση: κακή δημοσιονομική κατάσταση συν σοβαρή απώλεια ανταγωνιστικότητας. Ατυχώς οι πολιτικοί προσηλώθηκαν στην πρώτη, ελπίζοντας πως οι δημοσιονομικές αλλαγές θα έλυναν αυτομάτως τη δεύτερη. Αντί να αρχίσουν να οικοδομούν μια ανταγωνιστική οικονομία, οι ελληνικές αρχές επένδυσαν το μέγιστο τμήμα του (ούτως ή άλλως αναιμικού) πολιτικού τους κεφαλαίου σε δημοσιονομικές διορθώσεις. Το πρόγραμμα που υιοθετήθηκε πρόσφατα αντιστρέφει αυτή τη σειρά των προτεραιοτήτων, προκρίνοντας την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη αντί της δημοσιονομικής σταθεροποίησης. Αλλά εκκρεμεί πάντα το ερώτημα γιατί χρειάστηκε να περιμένουμε δύο χρόνια πριν γίνει αυτό. Το τέταρτο λάθος είναι πως δεν έγινε τίποτα ουσιαστικό υπέρ της ανάπτυξης. Κάθε πρόγραμμα δημοσιονομικής διόρθωσης είναι εκ φύσεως υφεσιακό, αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να παραμελούνται τα εργαλεία για τη μελλοντική ανάκαμψη της οικονομίας. Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει επωφεληθεί από το μεγάλο πρόγραμμα περιφερειακής ανάπτυξης από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), που όμως έπεσε σε αχρηστία με πρόφαση την απουσία της εθνικής συγχρηματοδότησης. Χρειάστηκε να φθάσουμε στο περασμένο καλοκαίρι για να αναγνωρισθεί, και πάλι με μισόλογα, πως αυτό το πρόγραμμα θα μπορούσε να συνεισφέρει στην οικονομική ανάκαμψη. Το τελευταίο λάθος της Ευρώπης ήταν η σχετική της αδιαφορία για τον τρόπο κατανομής των βαρών του διορθωτικού προγράμματος στις διάφορες κοινωνικές ομάδες. Είναι λογικό το ΔΝΤ, ένας αμιγώς τεχνοκρατικός οργανισμός, να μένει προσηλωμένος στην μακροοικονομία. Αλλά η ΕΕ είναι μια οντότητα πρωτίστως πολιτική, που έχει συμπεριλάβει την κοινωνική ισότητα στους βασικούς της στόχους! Δεν είναι δυνατό να επιμένει στις περικοπές στο βασικό μισθό την ίδια ώρα που αποδίδει δευτερεύουσα σημασία στη φοροδιαφυγή από το 1/10 των πλουσιότερων Ελλήνων, που στοιχίζει στην Ελλάδα το 25% των δημοσίων εσόδων της. Σε αντίθεση με τις εύκολες κριτικές, κανείς δεν μπορεί να επικρίνει την Ευρώπη διότι επέβαλε λιτότητα στους Έλληνες. Αυτό ήταν το αναγκαίο αντιστάθμισμα για μια μεγάλη προσπάθεια χρηματοδοτικής ενίσχυσης της Ελλάδας. Εξάλλου, κάθε χώρα με τόσο πελώριες ανισορροπίες, υποχρεωτικά θα υφίστατο ακραία οικονομική αυστηρότητα. Αλλά η Ευρώπη μπορεί να κατηγορηθεί για την εξ αρχής καθυστερημένη, κακά σχεδιασμένη, μη ισορροπημένη και κοινωνικά άδικη παρέμβασή της. Αν τεθεί κάποτε το ερώτημα «ποιος έχασε την Ελλάδα», θα υπάρχουν αρκετοί ύποπτοι τριγύρω. Ο Jean Pisani-Ferry είναι οικονομολόγος, διευθυντής του κέντρου BRUEGEL