Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα.

Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα.

• 

Δημοσιεύτηκε στις Σάββατο, 06 Ιουλίου 2013 10:06

 Η τρόικα επιμένει δογματικά στην εφαρμογή των λανθασμένων στοιχείων του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.

Η αποδοχή από την κυβέρνηση ενός διαρκούς συμβιβασμού που δεν θέτει επί τάπητος το ζήτημα των τροποποιήσεων και αλλαγών στην οικονομική πολιτική, είναι μια πολιτική επιλογή που δεν θα δώσει διέξοδο.

Μόνο με σημαντικές τροποποιήσεις, όπως η μείωση των άδικων  φορολογικών επιβαρύνσεων, η μείωση των οικογενειακών βαρών από τραπεζικά δάνεια, η ουσιαστική χρηματοδοτική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και η άμεση ενεργοποίηση δημόσιων αναπτυξιακών παρεμβάσεων, θα καταστεί δυνατή η αναζωογόνηση της πραγματικής οικονομίας και η βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών.

για τη μεταφορά της Δημοτικής Αστυνομίας στην ΕΛ.ΑΣ.

ΘΕΜΑ :

Ανακοίνωση του Τομέα Αυτοδιοίκησης της ΔΗΜΑΡ για τη μεταφορά της Δημοτικής Αστυνομίας στην ΕΛ.ΑΣ.

 Η πρόταση για μεταφορά της Δημοτικής Αστυνομίας στην ΕΛΑΣ και μάλιστα ερήμην των φορέων της αυτοδιοίκησης, εντάσσεται, εκτός των άλλων, και σε μια κλιμακούμενη προσπάθεια απαξίωσης και αποδυνάμωσης του θεσμού.

Η Δημοτική Αστυνομία αποτελεί την αιχμή του δόρατος για την ομαλή λειτουργία των πόλεων και την προστασία του περιβάλλοντος.

Οι υπηρεσίες που παρέχει, όπως ο έλεγχος της τήρησης της νομοθεσίας για τη λειτουργία των καταστημάτων και των λαϊκών αγορών, η υπαίθρια διαφήμιση, η παράνομη στάθμευση, το παραεμπόριο, η προστασία των κοινόχρηστων χώρων και των χώρων πρασίνου, δεν είναι δυνατόν να σχεδιάζονται και να υλοποιούνται από το κεντρικό κράτος.

 Η επιστροφή των αρμοδιοτήτων από την αυτοδιοίκηση στην κεντρική διοίκηση είναι αναχρονιστική και αντίκειται στις αρχές της εγγύτητας και της επικουρικότητας.

Η αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να διαχειριστεί καλύτερα την καθημερινότητα του πολίτη και κάθε προσπάθεια αφαίρεσης αρμοδιοτήτων δεν συνάδει με τις αρχές της Ε.Ε και του σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους. 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κουβέλης: Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα

04.07.2013 19:35

Σχόλια

• ^-A⁺A

Την άποψή του πως η ΕΡΤ ήταν απλώς «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι» στις σχέσεις της ΔΗΜΑΡ με τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους, εξέφρασε οΦώτης Κουβέλης σε ομιλία του στη Λάρισα. Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ απέρριψε τα σενάρια μιας πιθανής νέας σύγκλισης με το ΠΑΣΟΚ επειδή, όπως, είπε το κόμμα του Ευάγγελου Βενιζέλου έχει κάνει μια σαφή επιλογή «κεντροδεξιάς» κι όχι «κεντροαριστεράς». Παράλληλα, ο κ. Κουβέλης υπερασπίστηκε σθεναρά τον Αντώνη Μανιτάκη.
Αναλυτικά, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο οποίος απεύθυνε κάλεσμα συγκρότησης του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, επεσήμανε πως πριν τη ρήξη της τρικομματικής κυβέρνησης για τα... μάτια της ΕΡΤ είχε προηγηθεί πληθώρα διαφωνιών σε θέματα δημοκρατίας ανάμεσα στα τρία κόμματα. Από το στόχαστρο του κ. Κουβέλη δεν ξέφυγε ούτε η Νέα Δημοκρατίατην οποία κατηγόρησε πως με τις αποφάσεις της για το αντιρατσιστικό προσπάθησε να «μπετονάρει» τον πολιτικό της χώρο, ενώ επανέλαβε πως οΑντώνης Σαμαράς με την απόφαση που έλαβε για το κλείσιμο της ΕΡΤ μέσω της πράξης νομοθετικού περιεχομένου επεδίωκε να οδηγήσει την χώρα σεεκλογές αλλά τελικά ανέκρουσε πρύμναν λόγω πιέσεων που ασκήθηκαν από τους Ευρωπαίους εταίρους.
Το «κερασάκι στην τούρτα» στις δηλώσεις του κ. Κουβέλη ήταν η τοποθέτησή του για το ΠΑΣΟΚ. Κατόπιν ερώτησης για πιθανή νέα σύγκλιση των δύο κομμάτων, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ ουσιαστικά ξεκαθάρισε πως τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει. Διότι, όπως είπε, «το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει μία επιλογή κεντροδεξιάς και όχι κεντροαριστεράς». Ο Κουβέλης το πήγε και ένα βήμα παρακάτω λέγοντας πως θέλει να δει ποια θα είναι η στάση που θα κρατήσει το ΠΑΣΟΚ στις δύο προτάσεις νόμου που κατέθεσε από κοινού με τη ΔΗΜΑΡ πριν αυτή αποχωρήσει από την κυβέρνηση.
Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ απέφυγε να αποκλείσει το ενδεχόμενο να πάει η χώρα μας σε εκλογές ακριβώς μετά τις αντίστοιχες γερμανικές, ενώ σχετικά με τη στάση που θα κρατήσει το κόμμα του από εδώ και πέρα επεσήμανε: «θα στηρίζουμε και υποστηρίζουμε την αναζήτηση λύσεων μέσα στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο και θα στεκόμαστε απέναντι σε αυταρχικές και αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις».
Τέλος, σχετικά με τις ευθύνες του πρώην υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης , Αντώνη Μανιτάκη για το θέμα της ΕΡΤ, ο κ. Κουβέλης απάντησε με σαφή διάθεση ειρωνείας «για κάθε σεισμό, λιμό και καταποντισμό φταίει ο Μανιτάκης» και πρόσθεσε πως ο κ. Μανιτάκης ήταν ο «εύκολος στόχος, το ανάθεμα, για να δικαιολογήσουν τις δικές τους ενέργειες», ενώ παρατήρησε ότι και ο νέος υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε παράταση χρόνου από την τρόικα.
Εξάλλου σχετικά με την προχθεσινή απόφαση του κόμματος να παραμείνουν τα στελέχη του σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού επανέλαβε ότι η ΔΗΜΑΡ δεν αντιλαμβάνεται το κράτος ως «λάφυρο» και ότι αυτοί που έχουν τοποθετηθεί δεν είναι και όλοι μέλη του κόμματος αλλά προτάθηκαν κατόπιν αξιολόγησης. Εάν η κυβέρνηση, σχολίασε, αντιλαμβάνεται ως «λάφυρο» τον χώρο του Δημοσίου τότε μπορεί να τους διώξει αλλά θα πρέπει να μας πει το «γιατί».
Φωτογραφία: Eurokinissi

Πηγή: Κουβέλης: Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/113422#ixzz2Y7b1Qdsf

Ανάπηρη Αριστερά του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Ανάπηρη Αριστερά

του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη από τη Μεταρρύθμιση

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους της μεταπολιτευτικής περιόδου, είναι και εκείνος που θέλει την «Αριστερά» στη χώρα μας χειραφετημένη από διάφορες εξαρτήσεις, ακόμη και ψυχαναλυτικού χαρακτήρα.

Με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την απομυθοποίηση της Αριστεράς ως ιδεολογική και πολιτική πρόταση, όπου το βασικό πρόταγμα ήταν η ηθική και η υπεράσπιση των «ταπεινών και καταφρονεμένων» του κόσμου τούτου. Η στάση που κράτησε η Αριστερά στο θέμα της αναδιανομής του πλούτου, αποδεικνύει πως δεν την ενδιέφερε ποτέ η ενίσχυση των αδυνάμων, μα η υπεράσπιση των κεκτημένων των συντεχνιών, που μέχρι σήμερα καταδυναστεύουν τον τόπο.

Γαλουχημένη στα νάματα της σοβιετικής - λενινιστικής θρησκείας του «πανίσχυρου κράτους, πατέρα – αφέντη», η ελληνική Αριστερά, έζησε το δικό της μεταπολιτευτικό μύθο, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη δημιουργία ενός κράτους – αφέντη μέσα στον καπιταλισμό. Στο κράτος αυτό ήθελε να διοριστούν τα παιδιά της και να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, στο κράτος αυτό έριχναν (και ρίχνουν) όλο το φταίξιμο για τις δυσλειτουργίες της κοινωνικής συμβίωσης. Την ίδια στιγμή, θεωρούσαν το κράτος εχθρικό και μεταφυσικώς υπεράνω των πολιτών που το απαρτίζουν και έτσι, με κάθε ευκαιρία, καλούσαν σε «αντάρτικο» του πολίτες. Πότε ήταν πολύ δύσκολα τα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων, πότε αργούσε να ξεκινήσει η παρά θιν αλός ομφαλοσκόπιση των νεορωμιών, πότε η φορολογία ήταν δυσβάστακτη για τους ελεύθερους επαγγελματίες, ενώ μονίμως ήταν εκτός του πεδίου προσοχής της το ποσοστό της ανεργίας, αφού το μόνο της ενδιαφέρον ήταν τα κεκτημένα της άρχουσας συντεχνιακής τάξης, από την οποία αντλούσε τόσο την εκλογική της δύναμη, όσο και την ευημερία του πολυδαίδαλου συστήματος πελατειακών δικτύων, ιδίως σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Ο φετιχισμός του κράτους ως ίδιον της αριστερής ιδεολογίας, δεν είναι άσχετος από τις ιδεολογικές αναφορές στα κείμενα των «κλασσικών», όπως με περισσή λατρεία εκφέρουν τα μελίρρυτα χείλη των οπαδών του Μαρξισμού – Λενινισμού, τονίζοντας κάθε φορά την αναγκαιότητα ενός κράτους που θα αγκαλιάζει κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας και θα καθορίζει με λεπτομέρεια τη συμπεριφορά των ατόμων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Εννοείται, πως δεν έχουν βγάλει κανένα χρήσιμο συμπέρασμα από το μοναδικό και αποτυχημένο πείραμα της πρώην ΕΣΣΔ, εξακολουθώντας να πιστεύουν ότι η κατάρρευση του συστήματος, δεν ήταν αποτέλεσμα των εγγενών αντιθέσεων και αντινομιών του, αλλά υπονομεύτηκε από το καπιταλιστικό σύστημα, που δεν μπορούσε να ανεχτεί την υπεροχή του μοναδικού στον κόσμο «κράτους εργατών και αγροτών». Ο καθένας και οι φαντασιώσεις του.

Η αριστερή θεώρηση του κράτους φτάνει στα όρια της θρησκευτικής λατρείας και της απόδοσης σε αυτό ακόμη και μεταφυσικών ιδιοτήτων. Αυτή η αντίληψη, έχει μέσα της διάφορα κατάλοιπα της προνεωτερικής Ελλάδας, τα οποία μας έρχονται από τα βάθη των αιώνων. Στοχαστές όπως ο Κ. Καστοριάδης, ο Κ. Αξελός, ο Π. Κονδύλης, αλλά και ο Στ. Ράμφος, έχουν αναδείξει και αναλύσει με ενάργεια αυτή τη σχέση του νεοέλληνα με το κράτος. Η Αριστερά απλώς κολάκευε, πότε τον πολίτη και πότε το ίδιο κράτος, δημιουργώντας αυτή τη θανάσιμη, για την εποχή μας και τις ανάγκες της, σχέση.

Η ελληνική Αριστερά ποτέ δεν μπόρεσε να διαμορφώσει μια σύγχρονη περί του κράτους αντίληψη. Τα χρόνια περνούσαν, ο κόσμος άλλαζε δραματικά, τα επιτεύγματα της μεγαλύτερης επανάστασης που γνώρισε η ανθρωπότητα σε ολάκερη την ιστορία της αλλάζουν διαρκώς την πραγματικότητα και η αριστερά επιμένει να χρησιμοποιεί ιδεολογικά εργαλεία του 19ου αιώνα. Παράλληλα, η πατρική φιγούρα του κράτους πέφτει σα βαριά σκιά στα κόμματα και τις ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά και προοδευτικά στη χώρα μας. Αναλαμβάνοντας το ρόλο του γιου-υπερασπιστή ενός αθάνατου πατέρα, η Αριστερά στη χώρα μας αντιμετωπίζει με δέος και λατρεία του κράτος και οποιαδήποτε απόπειρα περιορισμού της έκτασης, των αρμοδιοτήτων του (γιατί το κράτος θα πρέπει να είναι ο παραγωγός γάλακτος, ψωμιού ή ζάχαρης;) αντιμετωπίζεται ως έγκλημα καθοσιώσεως.

Ανάπηρη ιδεολογικά και συναισθηματικά, η ελληνική Αριστερά στο σύνολό της, δίνει μάχες οπισθοφυλακής υπερασπιζόμενη όχι τον αδύναμο και το φτωχό, μα το κράτος και την παντοδυναμία του, αδυνατώντας να δει λίγο πέρα από τη μύτη της. Έτσι, βλέπει την επιρροή των ιδεών της στην κοινωνία να μειώνεται διαρκώς, το δε ρόλο υπερασπιστή του αδύναμου, να τον αναλαμβάνουν ομάδες και μορφώματα του πιο επαχθούς σκοταδισμού που μας κληροδότησε ο 20ός αιώνας.

Προφανώς, μαζί με άλλα πράγματα που σαρώνει η κρίση στο διάβα της, είναι και η Αριστερά, έτσι όπως τη μάθαμε στη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική, κυρίως, ιστορία μας. Θα μπορέσει η ελληνική Αριστερά να αρθρώσει ένα νέο, σύγχρονο λόγο; Θα μπορέσει να συνδιαμορφώσει με τα δυναμικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας ένα νέο όραμα για τον 21ο αιώνα; Θα μπορέσει, επιτέλους, να διαπράξει την ιδεολογική και συναισθηματική πατροκτονία έναντι του κράτους; Τα ερωτήματα αυτά θα απαντηθούν είτε στο άμεσο, είτε στο απώτερο μέλλον. Ευχής έργον θα ήταν να απαντηθούν από την ίδια την Αριστερά και όχι τους ιστορικούς του μέλλοντος.

Ο Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης είναι δημοσιογράφος

Αλλο υπεύθυνη Αριστερά, άλλο υποταγμένη του Τάσου Παπά

Αλλο υπεύθυνη Αριστερά, άλλο υποταγμένη

Του Τάσου Παππά

Τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ που υποστηρίζουν ότι η επιλογή Κουβέλη για αποχώρηση του κόμματος από την κυβέρνηση Σαμαρά ήταν αυτοκτονική οφείλουν να καταθέσουν στοιχεία που θα δικαιώνουν την ανάλυσή τους. Διαφορετικά, είναι ευάλωτα στην υποψία ότι έχουν προσβληθεί από το μικρόβιο του κυβερνητισμού και ότι δεν πιστεύουν πια στη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς. Η επιστράτευση μιας δημοσκόπησης που έγινε τις μέρες της κρίσης, η οποία δείχνει ότι η ΔΗΜΑΡ κινείται στο όριο της εκλογικής επιβίωσης (3%), δεν συνιστά απάντηση. Οι μετρήσεις ήταν κακές για τη ΔΗΜΑΡ όλο το προηγούμενο διάστημα. Υποχωρούσε αργά, αλλά σταθερά. Κι αυτό πρέπει να συνεκτιμηθεί.

Επί της ουσίας τώρα: Η ΔΗΜΑΡ έκανε την υπέρβαση να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, γνωρίζοντας ότι δεν θα δίνει αυτή τον τόνο. Η ηγεσία της είχε συνείδηση ότι η εμπλοκή του κόμματος στη διαχείριση της εξουσίας θα λειτουργούσε ως αριστερό άλλοθι σε μια σκληρή πολιτική. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, με δεδομένους τους καταναγκασμούς των μνημονίων και την άτεγκτη στάση των δανειστών μας. Μπήκε, ωστόσο, έχοντας την προσδοκία ότι θα είναι το εμπόδιο σε κάθε αντιδημοκρατική απόπειρα από την πλευρά των δεξιών συμμάχων της, ότι θα καταφέρει να λειάνει τις πιο επαχθείς πλευρές της ασκούμενης πολιτικής, δουλεύοντας για την προοπτική της απαγκίστρωσης και ότι θα προωθήσει ορισμένες μεταρρυθμίσεις προοδευτικού προσανατολισμού στα πεδία όπου δεν υπάρχουν μνημονιακές δεσμεύσεις.

Σε ποιο από τα τρία αυτά επίπεδα μπορεί να ισχυριστεί ότι πέτυχε κάτι; Δυστυχώς σε κανένα. Ακόμη κι όταν καταψήφιζε, π.χ., το πακέτο για τα εργασιακά, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εφαρμογή τους. Ακόμη και στις περιπτώσεις που εξέφραζε φωναχτά τις αντιρρήσεις της για τις επιλογές του μεγάρου Μαξίμου (πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, πολιτικές επιστρατεύσεις, ατελής λειτουργία του κοινοβουλίου, αναιμική παρουσία του υπουργικού συμβουλίου, διορισμοί με κομματικά και τοπικιστικά κριτήρια) όχι μόνο δεν εισακούστηκε, αλλά, αντιθέτως, στιγματίστηκε ως δύστροπος συνομιλητής. Οταν μάλιστα επιχείρησε να αναλάβει πρωτοβουλίες (αντιρατσιστικό νομοσχέδιο) συνάντησε τοίχο από τη Δεξιά του κ. Σαμαρά.

Η λογική «παραμένω στην κυβέρνηση με τις απόψεις μου, ασχέτως αν αυτές αποδοκιμάζονται από τον μεγάλο εταίρο» βρήκε τα όριά της στην υπόθεση της ΕΡΤ. Αν «κατάπινε» κι αυτή την πρόκληση η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ, το μόνο που θα της έμενε μετά να κάνει θα ήταν να παραδώσει τα κλειδιά του κόμματος στον Α. Σαμαρά και την ομάδα του. Αυτό δεν το άντεξε ο Φ. Κουβέλης. Οι επικριτές του όμως δεν θεώρησαν αυτό τον βαρβαρισμό σοβαρή αφορμή για τη ρήξη.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι δεν πρέπει να κλείσει η πόρτα της επιστροφής τους στην εξουσία με το συγκεκριμένο κυβερνητικό μοντέλο κάποτε στο μέλλον – πριν ή μετά από εκλογές. Αλλιώς δεν εξηγείται το μένος τους, όχι κατά του πρωθυπουργού και των υπερσυντηρητικών συμβούλων του, αλλά εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.

Φοβούνται, με άλλα λόγια, μήπως η έξοδος της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση ενισχύσει τις φωνές στο εσωτερικό της που θα πιέζουν για ομαλοποίηση των σχέσεων με το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεν φαίνεται να έχουν τόσο σοβαρό πρόβλημα με τη Δεξιά του κ. Σαμαρά και τη συμβιβασμένη σοσιαλδημοκρατία του κ. Βενιζέλου. Το πρόβλημά τους είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας. Το κόμμα που έχουν στο μυαλό τους δεν είναι «η υπεύθυνη Αριστερά», αλλά «η υποταγμένη Αριστερά (;)».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ένας λαθρομετανάστης στο Μαξίμου Φώτης Γεωργελές

Ένας λαθρομετανάστης στο Μαξίμου

Φώτης Γεωργελές από Athens Voice

Aυτό με τρελαίνει περισσότερο. Η υποκρισία. Ο πρωθυπουργός κάλεσε στο Μαξίμου τον Γιάννη Αντετοκούμπο να τον συγχαρεί γιατί επιλέχτηκε στο ντραφτ του NBA, ο πρώτος έλληνας σε τόσο καλή σειρά. Γιατί όμως; Αυτός ο πρωθυπουργός και αυτή η κυβέρνησή του δεν είναι που ακύρωσε το νόμο Ραγκούση του 2010; Αυτοί δεν έλεγαν ότι έτσι ωθούμε τους μετανάστες του κόσμου όλου να έρθουν στην Ελλάδα;

Ο Γιάννης γεννήθηκε στην Ελλάδα, η Ελλάδα τον μεγάλωσε, του έμαθε μπάσκετ, τον έκανε αυτό που είναι, να πηγαίνει τώρα δηλαδή στο ΝΒΑ και ο αδελφός του να κρατάει στην κερκίδα την ελληνική σημαία. Η Ελλάδα μπορεί να καμαρώνει, η ΝΔ όμως γιατί;

Ο 17χρονος Γιάννης θα μπορούσε να έχει την ελληνική ιθαγένεια σύμφωνα με το νόμο 3838/2010. Όπως και όλα τα άλλα παιδιά της ίδιας κατηγορίας. Όμως ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης διαφωνούσε. Όχι όμως για όλους. Μόνο γι’ αυτούς που βλέπουμε στα λεωφορεία και τους δέρνουμε. Μόνο γι’ αυτούς που όταν ζητάνε τα λεφτά τους καλούμε τη Χρυσή Αυγή. Όταν πηγαίνουν στο ΝΒΑ, τότε υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ειδικά γι’ αυτόν, με τις «άοκνες ενέργειες» της Ομοσπονδίας και του υπουργείου, ο Γιάννης παίρνει την ιθαγένεια. Και ο πρωθυπουργός τον υποδέχεται στο Μαξίμου. Ώστε να καμαρώνει έναν Έλληνα στο NBA.

Τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και σπούδασαν εδώ, που ξέρουν για μόνη τους πατρίδα την Ελλάδα, τρέμουν κάθε μέρα στο δρόμο. Δεν έχουν πατρίδα. Τα διώχνουμε όπως τον Οδυσσέα Τσενάι που βρήκε στέγη στο ΜΙΤ, στην Ελλάδα δεν τον άφηναν να κρατήσει τη σημαία.

Αλλά όταν πρόκειται να κερδίσουμε λίγη δημοσιότητα, αρχίζει το γνωστό τροπάρι των επιλεκτικών νομιμοποιήσεων. Αν ήταν λίγο συνεπείς με αυτά που έλεγαν, δεν θα έδιναν την ιθαγένεια ούτε στο Γιάννη. Αλλά δεν είναι. Δεν πιστεύουν τίποτα απ’ όσα λένε. Παιχνίδια φόβου παίζουνε, χειρισμού των μαζών, ρόλους ανεβάζουνε, επαγγελματίες της πατρίδας, της θρησκείας, του λαού. Έμποροι.

Η Ελλάδα χρειάζεται όλους τους Γιάννηδες που αισθάνονται και θέλουν να είναι Έλληνες. Που λένε και από το ΝΒΑ, ότι θέλουν να παίζουν στην Εθνική Ελλάδος. Αυτοί είναι ο τόπος μας, όλοι όσοι αισθάνονται κάτοικοι, πολίτες της χώρας. Όσοι προσπαθούν να τους διώξουν, μικραίνουν την Ελλάδα, την κάνουν φτωχότερη.

Ολοκλήρωση των διαδικασιών της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ

Ολοκλήρωση των διαδικασιών της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ

• 

Δημοσιεύτηκε στις Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013 12:48

Ολοκληρώθηκαν οι διήμερες εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς, με τη δευτερολογία του προέδρου του κόμματος, Φώτη Κουβέλη. Στο τέλος των διαδικασιών τέθηκε σε ψηφοφορία η εισήγηση του Φ. Κουβέλη και εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία. Συγκεκριμένα από τα 111 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, ψήφισαν 107 , εκ των οποίων οι 77 ψήφισαν την εισήγηση του προέδρου, ενώ υπήρξαν 22 αποχές και 8 μέλη που ψήφισαν «παρών».